Islamofobie is niet hetzelfde als antisemitisme

Islamofobie en antisemitisme worden vaak gepresenteerd als vrijwel identieke vormen van discriminatie. Zo zei de Franse president Sarkozy tijdens zijn recente bezoek aan Algerije dat niemand meer op een antisemiet lijkt dan een islamofoob. Veel westerlingen hebben een hekel aan hen die zij als ‘ander’ ervaren. Antisemitisme en islamofobie hebben dit gemeen. Maar het verschil tussen beide is veel groter dan hun overeenkomst. Antisemitisme is het resultaat van eeuwen religieuze en etnische haatpropaganda. Islamofobie vloeit niet alleen voort uit imaginaire moslimagressie, maar ook uit concreet geweld, dat velen in de moslimwereld steunen.Een ander verschil is dat de islam een bekerende religie is, terwijl het jodendom geen proselieten wil maken. Er is dus reden met enige bevreesdheid die moslims te bezien die op verschillende wijzen, waaronder intimidatie, anderen proberen te bekeren of van geloofsafval te weerhouden. Ook verschillen beide gemeenschappen in hun houding tegenover de wereldheerschappij. Nogal wat moslimleiders verkondigen dat de islam ernaar streeft niet-islamitische landen over te nemen. De gewelddadige jihad heeft diepe wortels in religieuze teksten. Niet alleen Al Qaida wil moslimexpansie, maar ook sjeik Yusuf Qaradawi, de geestelijke leider van de Moslim Broederschap. Hij schreef dat, terwijl de islam twee keer uit Europa verdreven is (uit Spanje en Griekenland), deze nu terugkomt. Die houding is niet beperkt tot religieuze leiders. In een rede voor de VN in 1974 zei de toenmalige Algerijnse president Boumedienne: ‘Op een dag zullen miljoenen mensen het zuidelijk halfrond verlaten om naar het noordelijk halfrond te vertrekken. Ze zullen er niet als vrienden heengaan, maar om het te veroveren.’ Dit soort opmerkingen zou minder problematisch zijn als een groot aantal gematigde moslims zich er luid en duidelijk van zou distantiëren. Bijna allen prefereren echter te zwijgen.Dat het jodendom dergelijke ambities heeft, wordt uitsluitend door antisemieten beweerd. Deze hersenspinsels zijn vaak gebaseerd op een meer dan honderd jaar geleden verzonnen antisemitische tekst, de Protocollen van de Wijzen van Zion, die nog steeds in grote aantallen wordt herdrukt. Vooral in de Arabische landen, maar ook elders.Er zijn nog meer belangrijke verschillen tussen islamofobie en antisemitisme. In een lezing heeft Paul Scheffer gezegd dat de vergelijking tussen vooroorlogs antisemitisme en hedendaagse islamofobie onjuist is ‘omdat deze verdoezelt dat 11 september heeft plaatsgevonden en dat de wereld sindsdien veranderd is. Natuurlijk kan de moslimgemeenschap niet vereenzelvigd worden met de gewelddadige uitingen die op dit moment plaatsvinden in naam van de islam. Maar het maatschappelijk onbehagen over de islam heeft een enorme impuls gekregen door het terrorisme dat ons is overkomen.’ Europol heeft bekend gemaakt dat de helft van de gearresteerde terreurverdachten in de EU in 2006 een radicaal-islamitische achtergrond had. Anders dan nationalistische terroristen zoals Basken of Corsicanen, bereiden moslimterroristen aanslagen voor om grote aantallen burgers te vermoorden. In de regel zeggen ze dat hun plannen gebaseerd zijn op hun religieuze overtuiging. Er bestaat geen joodse stimulans voor extreem geweld in de naam van religie. Dat is een onderdeel van antisemitische propaganda. Een voorbeeld is het bloedsprookje, dat beweert dat joden voor religieuze handelingen christenbloed nodig hebben, een boosaardig verzinsel dat in de Arabische wereld nog geregeld terugkeert. De beschikbare gegevens, ook uit Nederland, tonen aan dat moslims verantwoordelijk zijn voor een disproportioneel groot aantal gewelddadige antisemitische incidenten in Europa in de 21ste eeuw. Een belangrijke man achter de dialoog tussen joden en moslims in Frankrijk is rabbijn Michel Serfaty. In oktober 2003 was hij slachtoffer van agressie door een Noord-Afrikaan. Een jaar later zei hij dat niet ontkend kon worden dat er in de antisemitische uitbarstingen van de nieuwe eeuw vervolgden en vervolgers zijn. ‘Noord-Afrikaanse moslims zijn onder de vervolgers, de joden onder de vervolgden.’Islamofobie en antisemitisme als identiek beschouwen, maakt deel uit van veel verder gaande pogingen de realiteit betreffende joden en moslims te vervalsen. Sarkozy die soms positieve opmerkingen over de staat Israël maakt, spreekt soms ook met twee tongen. Tijdens zijn bezoek aan Algerije zei hij: ‘Ik doe een beroep op de progressieve islam het recht te erkennen van het volk Israël, dat zo veel geleden heeft, in vrijheid te leven. Ik doe een beroep op de bevolking van Israël het Palestijnse volk niet hetzelfde onrecht aan te doen waaronder zij gedurende zoveel eeuwen hebben geleden.De combinatie van deze twee uitspraken schept een valse vergelijking. Palestijnen hadden al in 1948 een staat kunnen hebben, maar samen met de Arabische naties weigerden ze die en probeerden massamoord op de joden te plegen. Ze konden opnieuw een staat krijgen in 2000 tijdens de Camp David-onderhandelingen. Dat Palestijnen slachtoffers zijn, is vooral het gevolg van hun vele pogingen om joodse slachtoffers te maken.Bovendien: als de Israëliërs de Palestijnen hetzelfde onrecht hadden aangedaan dat anderen hen door de eeuwen heen hebben aangedaan dan zouden er nu in het beste geval heel weinig Palestijnen in het voormalige Britse Mandaatgebied van Palestina over zijn. De anderen zouden op gruwelijke manier om het leven zijn gebracht.

1 februari 2008

Comments are closed.