Niet-westerlingen zijn nooit schuldig

Humanitair racisme wordt gekenmerkt door wijdverbreide discriminerende vooroordelen die vaak niet als zodanig herkend worden. In zijn meest extreme vorm is het de opvatting dat alleen blanke westerlingen verantwoordelijk zijn voor hun daden. Daarom worden veel wandaden die anderen plegen, gezien als de fout van degenen die aansprakelijk gesteld kunnen worden. Die anderen, de feitelijke schuldigen, worden voorgesteld als eeuwige slachtoffers. Als sectarische terroristen in Irak massamoord plegen op andere Irakezen, elkaars moskeeën opblazen of andere moslims doden, geven humanitaire racisten de westerse strijdkrachten vaak de schuld, terwijl de enigen die veroordeeld zouden moeten worden de soennieten en sjiieten zijn die deze barbaarse handelingen plegen alsmede diegenen die er opdracht toe geven. Een ander voorbeeld: Toen Hamas-‘extremisten’ en Fatah-‘gematigden’ in de Gazastrook elkaar en toevallige omstanders wreed vermoordden, gaven humanitaire racisten Israël en de VS daar geheel of gedeeltelijk de schuld van. Het verschijnsel manifesteert zich in verschillende gradaties. Hoewel Amnesty, de grootste mensenrechtenorganisatie ter wereld, kritisch staat tegenover derdewereldregimes, vertoont haar huidige manier van denken enige verwantschap met het wereldbeeld van de humanitaire racist. Zo wees de Economist van 22 mei erop dat het meest recente jaarrapport van Amnesty meer pagina’s wijdde aan mensenrechtenschendingen in Groot-Brittannië en Amerika dan in Saoedi-Arabië.Een van de scherpste waarnemers van de wijdverspreide ‘humanitaire’ discriminatie is Ayaan Hirsi Ali. In een interview zei ze tegen mij: ‘Het definiëren van een individu als eeuwig slachtoffer is een denkfout. De gekleurde mens, de moslim, de immigrant, is geen slachtoffer. Het zijn individuen net als ik, die naar Nederland zijn gekomen op zoek naar een beter leven. Het is mijn verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat mijn leven beter wordt. Ik eis niets van de overheid, behalve vrede en veiligheid. De socialistische wereldvisie is anders. Daarin zijn mensen die niet blank en christelijk zijn of niet delen in de ideeën van de christelijke beschaving slachtoffers.’ In hetzelfde interview gaf ze ook een voorbeeld van een gerelateerde ‘humanitaire’ manipulatie: het ontkennen of verdoezelen van extreem racisme onder etnische minderheden. Hirsi Ali: ‘Onze leraren op de sociale academie zeiden dat racisme alleen onder blanken voorkomt. Ik zei: ‘Bij ons in de familie waren we racisten ten opzichte van de christelijke Kenianen. Mijn moeder denkt dat ze halve of hele apen zijn. En de Somaliërs die ik in het asielzoekerscentrum in Ede kende, beschouwden de autochtone Nederlanders als ongelovig, onbesneden en vies.’ Een van de grote verschillen tussen mensen en dieren is dat mensen verantwoordelijk zijn voor hun daden en daarvoor dus ook aansprakelijk gesteld moeten worden. In augustus 2006 scheurde een waakhond zeldzame teddyberen, waarvan er een van Elvis Presley was geweest, aan flarden op een tentoonstelling in Engeland. De bewaker van wie de hond was, gaf zichzelf de schuld. Hij zei dat hij de speelgoedbeer had geaaid en dat de hond jaloers kon zijn geworden. De bewaker begreep dat je van dieren, anders dan van mensen, niet mag verwachten dat ze hun aandriften de baas zijn of dat ze rationeel of moreel kunnen handelen. Zonder dat expliciet te zeggen, beschouwen humanitaire racisten niet-westerlingen vaak als nauwer verwant aan dieren dan aan verantwoordelijke mensen. Hun vooroordelen zijn gebaseerd op dezelfde opvattingen als die van de blanke suprematisten die vinden dat westerlingen superieur zijn aan anderen. Deze beide groepen spiegelen elkaar en verschillen alleen in de praktische conclusies die ze uit hun diepgewortelde racisme trekken. De blanke suprematist verlangt wellicht terug naar het kolonialisme en het vernederen van gekleurde mensen. De humanitaire racist zal vanuit zijn vooroordelen het tegenovergestelde doen en, ook na tientallen jaren onafhankelijkheid, de westerse machten verantwoordelijk houden voor alle hedendaagse misstanden in hun voormalige koloniën. Deze aansprakelijkheid lijkt nooit te verdwijnen.De publieke opinie beschouwt blanke suprematisten terecht als verachtelijke racisten. De vaak even bedenkelijke humanitaire racisten zijn er echter in geslaagd door te gaan voor idealisten die het opnemen voor de zwakkeren. Onder die laatsten rekenen zij ook vaak groepen met een misdadige inslag. Als hun steun aan deze criminelen tot rampen leidt, zullen zij beweren dat hun bedoelingen goed waren. Maar dit maakt hun schuld aan de verwoesting waaraan ze hebben bijgedragen niet minder. Ook volgens hun eigen criteria zijn zij blanke westerlingen en moeten zij dus verantwoording dragen voor hun daden.Het humanitaire racisme in al zijn gradaties is vooral sterk vertegenwoordigd aan de linkerzijde van het politieke spectrum, onder elites, minnaars van de derde wereld, mensenrechtenverenigingen, vredesbewegingen enzovoort. Tot dusverre zijn deze racisten er bijzonder goed in geslaagd zichzelf een hoge morele status toe te dichten, omdat antiracisten zelden het discriminatoire karakter van hun onderliggende wereldbeschouwing onderkennen.Het tonen van de ‘humanitaire racisten’ zoals zij zijn, namelijk valse humanisten en sterk bevooroordeelde fanatiekelingen, is om veel redenen geboden. Een belangrijke daarvan is de wereldwijde strijd tegen radicale moslims, wier extreme misdaden, zoals zelfmoordaanslagen, ‘humanitaire racisten’ vaak proberen te minimaliseren of weg te verklaren.

23 oktober 2007

Comments are closed.