Zwartboek Nederland

Nederland heeft er baat bij dat het buitenland zich nauwelijks interesseert voor wat zich hier afspeelt. Wat voor beeld zou er van Nederland ontstaan wanneer we elke week een opsomming zouden geven van Nederlands wangedrag? Laten we ons hier beperken tot een voorbeeld van dubbele standaarden in Nederland, ten opzichte van zichzelf en Israel.

Wanneer Nederlandse soldaten in de Afghaanse provincie Uruzgan op Taliban-leiders stuiten die op de dodenlijst van de geallieerde strijdkrachten staan, moeten zij hen bij voorkeur arresteren. Wanneer dat te moeilijk is, dienen zij aan hun hoofdkwartier toestemming te vragen om hen te liquideren, ook al bestaat er geen concrete bedreiging. Dit is bevestigd door Robin Middel, een woordvoerder van het Nederlandse ministerie van Defensie. Hij zei dat dit bijvoorbeeld opgaat voor strijders die een aanval tegen soldaten voorbereiden.

Harry van Bommel, Kamerlid van de extreem-linkse SP, reageerde op dit nieuws met de opmerking dat dit beleid in strijd is met de afspraak tussen de Tweede kamer en de Nederlandse regering, die bepaalt dat Nederlandse soldaten alleen geweld mogen gebruiken wanneer zij worden aangevallen. Minister Eimert van Middelkoop van Defensie probeerde in antwoord op kamervragen de indruk die was ontstaan enigszins te verzachten door te zeggen dat doden ‘een allerlaatste maatregel’ is.

Dit is het zoveelste voorbeeld van de Europese dubbele moraal. Toen Israël in april 2004 Hamas-leider Abdel Adin Rantissi doodde, noemde de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, Ben Bot, dit ‘niet acceptabel en verwerpelijk’. Hij was bang dat dit slecht zou zijn voor het vredesproces.

Tot de vele Palestijnen die deze week door andere Palestijnen zijn geliquideerd  behoorde een familielid van Rantissi. Fatah kidnapte hem en executeerde hem zonder proces. Van de Nederlandse minister van Buitenlandse zaken Maxime Verhagen, die een bezoek aan het Midden-Oosten bracht, kwam er geen reactie tegen Fatah, terwijl hij toch had moeten reageren op een manier die vergelijkbaar was met die van zijn voorganger Bot destijds.

Dit voorbeeld bevestigt opnieuw wat Meir Rosenne, de voormalige Israëlische ambassadeur in de Verenigde Staten en in Frankrijk, heeft gezegd: ‘Er zijn twee soorten van internationaal recht. Eén wordt op Israël toegepast, de ander op alle andere staten.’ Maar zelfs deze twee zaken zijn niet vergelijkbaar. Israël heeft gerechtvaardigde redenen om mensen gepland te doden: het gaat hier immers om diegenen die zich voorbereiden op de moord van Iraelische burgers (en die onderdeel uitmaken van een organisatie als Hamas, die volgens haar handvest volkerenmoord op alle joden wil plegen). De Nederlanders, die op eigen initiatief ver weg van huis en op een ander continent aan het vechten zijn, hebben die redenen niet.

Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken moet deze zaak niet laten passeren, maar bij de Nederlandse regering aankaarten. Alleen door voortdurend te hameren op de zeer dubbele standaarden en hypocrisie van de Europeanen met betrekking tot Israël kunnen we ervoor zorgen dat zij zich langzaamaan voor hun eigen gedrag gaan schamen.

15 juni 2007

Comments are closed.