Drie jaar na de dood van Yasser Arafat

Op 11 november 2004 stierf Yasser Arafat. Drie jaar later is een mausoleum op zijn graf in Ramallah ingewijd (Buitenland, 12 november). Zijn leven en dood moeten in herinnering blijven vanwege de associaties met mediavooroordelen en politiek gehuichel in West-Europa.Waarschijnlijk worden weinig Europese leiders graag geconfronteerd met hun uitspraken en gedrag na Arafats dood. Freddy Eytan, Israëlisch auteur en voormalig ambassadeur schreef: ‘Na 1995 was Arafat een geziene gast in Chiracs paleis. Na Arafats dood ging Chirac veel verder dan enig protocol voorschreef. Onder begeleiding van Chopins dodenmars werd Arafats doodskist, bedekt met de Palestijnse vlag, door acht Franse soldaten over de luchtmachtbasis Villecoublay gedragen. Drie compagnieën van de Republikeinse Garde betuigden hem eer. De militaire band speelde het Palestijnse volkslied en de Marseillaise. De Airbus van de Franse luchtmacht die Arafats stoffelijke resten naar Cairo vloog, werd begeleid door een vliegtuig met de Franse minister van Buitenlandse Zaken aan boord.’ Velen prezen Arafat na diens dood. Kofi Annan, secretaris-generaal van de VN bewees hem de eer van een staatshoofd door de vlag halfstok te laten waaien. Paus Johannes Paulus II noemde Arafat ‘een leider met groot charisma, die van zijn volk hield en geprobeerd heeft het naar nationale onafhankelijkheid te leiden’. Koningin Beatrix stuurde Arafats weduwe Suha een telegram waarin ze schreef: ‘Met zijn overlijden heeft het Palestijnse volk een historisch leider, een nationaal symbool en een democratisch gekozen president verloren.’ Kort daarna zou mevrouw Arafat het Palestijnse volk miljoenen euro’s afpersen voordat ze bereid was de publieke gelden vrij te geven die haar overleden man op een privérekening had staan. Jack Straw, de toenmalige Britse minister van Buitenlandse Zaken, legde een krans op Arafats graf. Bezoekers van de Palestijnse Autoriteit worden vaak meegenomen naar Arafats graf. Dat is tegenwoordig een dubieuze eer. De persverklaring van de VN over Ban Ki Moons reis naar het Midden-Oosten dit voorjaar, vermeldt zijn bezoek aan Arafats graf niet. Op 27 maart publiceerde de New York Sun de foto hiervan en schreef: ‘De secretaris-generaal van de VN buigt terwijl hij bloemen op het graf van de corrupte terrorist Arafat legt.’Condoleezza Rice keurde Arafats graf geen bezoek waardig in februari 2005. Maar Javier Solana, de hoogste buitenlandse vertegenwoordiger van de EU, legde er een krans en de Britse premier Tony Blair knikte bij het graf. Voor de Palestijnse autoriteit is het meenemen van een bezoeker naar Arafats graf een deel van het protocol. De Israëliërs nemen hun gasten mee naar het Holocaust Instituut Yad Vashem. Beide handelingen zijn symbolisch. De Israëlische gast wordt meegenomen naar een herdenkingsplaats voor zes miljoen burgers die vermoord zijn omdat zij Joden waren. De Palestijnse gast wordt naar het graf van een man gebracht, die voor velen het internationale terrorisme belichaamde. Arafat stond aan het hoofd van een natie die al zestig jaar geleden door de VN een eigen staat was aangeboden. In plaats daarvan verkozen de Palestijnen een poging tot genocide jegens de Joden in Israël onder leiding van een aantal Arabische staten. Grote delen van het Palestijnse volk, niet beperkt tot Hamasaanhangers, zien geweld nog steeds als prioriteit. Arafat kreeg de Nobelprijs voor de vrede. Hem kan ook de titel van de grootste terrorist van de laatste decennia van de twintigste eeuw verleend worden. In de historie van de Olympische Spelen komen de Palestijnen niet voor als recordhouders, maar als moordenaars – met medeweten van Arafat – van Israëlische atleten tijdens de zomerspelen in München in 1972. Ook na de Nobelprijs ging Arafat door met opdrachten tot moord op burgers. De Israëlische autoriteiten hebben documenten buitgemaakt waarop de te betalen gelden voor zelfmoordaanslagen op burgers vermeld worden, met zijn handtekening.Israël kan Europese politici confronteren met hun houding jegens Arafat van enkele jaren geleden en hun huidige zwijgen over hem. Vandaar is het maar een stap naar de nu wijdverspreide misconcepties over Mahmoud Abbas, een man wiens zwakte gedemonstreerd werd tijdens de snelle machtsovername in de Gazastrook door Hamas in juni dit jaar. Europese politici, ook Nederlandse, beschouwen de voormalige Hamas-minister-president Haniyeh als gematigd. Over een paar jaar zullen zij moeten toegeven dat zij het Hamas-partijmanifest dat tot massamoord op Joden oproept bewust verzwegen hebben. Arafat belichaamt bij uitstek het gebrek aan Palestijnse wil om naast Jordanië een tweede staat met een Palestijnse meerderheid te creëren. Geen beter symbool van dit falen dan de Palestijnse schietpartij met doden en gewonden op een herdenkingsdemonstratie voor Arafat dezer dagen in Gaza.

17 november 2007.

Comments are closed.