President Roosevelt en de Holocaust: nieuwe bewijzen

New York, VS. Op de Conferentie van AIPAC (Amerika’s pro-Israël lobby) toonde premier Benjamin Netanjahoe op 5 maart 2012 enkele (kopieën van) oorspronkelijke brieven, die dateerden van 9 en 14 augustus 1944 tussen het World Jewish Congress en het Amerikaanse Ministerie van Oorlog. Het WJC vroeg in deze brieven aan de Verenigde Staten om de crematoria van KZ Auschwitz-Birkenau in Polen te bombarderen om aldus Joodse levens te redden. Op dat ogenblik bevonden er zich nog ca. 130.000 gevangenen in het vernietigingskamp. Echter, de Amerikanen weigerden. Hun prioriteiten lagen elders en daar kwamen de Joden niet in voor. Pas op 27/28 januari 1945 zal het Russische Rode Leger het kamp bevrijden. Lees hier de inhoud van de brieven.

“‘De kwestie van het niet bombarderen van Auschwitz lijkt nooit weg te gaan, omdat het in vele opzichten de Amerikaanse weigering opsomt om zelfs maar een minimale inspanning te leveren om een einde aan de massamoord te maken. Amerikaanse vliegtuigen vlogen op slechts een paar mijlen van de gaskamers, toen het de Duitse olie-fabrieken trof. Maar de regering heeft nooit het bevel gegeven om een paar bommen te gooien op het vernietigingskamp.”
[Dr. Rafael Medoff]

Manfred Gerstenfeld interviewt Rafael Medoff

“Tijdens mijn wetenschappelijke onderzoekingen  vond ik talloze voorbeelden van verklaringen achter-de-schermen waarin de Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt sprak over het gevaar van het aan Joden toe te staan om in grote aantallen te leven op een bepaalde plaats, of om te prominent te worden in verschillende beroepen. Hij bevorderde ook een quota omtrent de toelating van Joodse studenten aan de universiteit van Harvard in de jaren 1920.

“In 1943, drong Roosevelt bij lokale leiders in het door de Geallieerden bevrijde Noord-Afrika aan, om de toegang van Joden tot vele beroepen te beperken. Hij beweerde dat ‘de klachten van de Duitsers met betrekking tot de Joden ‘begrijpelijk’ waren, want er werkten vele Joden in de advocatuur. geneeskunde en op andere terreinen in Duitsland.’”

Dr. Rafael Medoff (plaatje rechts) is de stichter en directeur van hetDavid S. Wyman Instituut voor Holocaust Studies, een instituut voor onderzoek en openbare opvoeding dat gebaseerd is in Washington, D.C. In 2013 publiceerde hij zijn veertiende boek: FDR and the Holocaust: A Breach of Faith.

Hij merkt op: “In 1943, onderschreef Roosevelt een plan dat door een van zijn belangrijkste adviseurs werd opgesteld voor ‘het dun verspreiden van de Joden over de hele wereld’, zodat ze snel zouden assimileren. Hij beweerde ook, in 1938, dat de Joden te prominent aanwezig waren in de Poolse economie, hetgeen suggereerde dat dit de oorzaak was van het antisemitisme aldaar. Dit helpt te verklaren waarom Roosevelt Joodse vluchtelingen weigerde naar de VS te komen tot aan de limiet van de bestaande wetten. Uit vrees voor Joodse ‘overheersing’ en ‘oververtegenwoordiging,’ liet zijn visie op Amerika niet teveel Joden toe.

“Roosevelt was bekend voor het volgen van de publieke opinie in plaats van haar te leiden. Hij wist dat het niet populair zou zijn om liberalisering van Amerika’s immigratie voor te stellen. Maar het veranderen van de quota om Joodse vluchtelingen te redden was niet nodig geweest. Het enige dat Roosevelt had moeten doen was zonder publiciteit aan het ministerie van Buitenlandse Zaken  – dat verantwoordelijk was voor de immigratie – te zeggen om de bestaande quota op te vullen. Dit zou in overeenstemming met de wet zijn geweest, zodat de tegenstanders zwaar onder druk waren gezet om een serieus argument hiertegen in te brengen.

“Er waren 190.000 ongebruikte quota plaatsen uit Duitsland en de bezette As-landen tijdens de Hitler jaren. Het jaarlijkse contingent uit Duitsland – ongeveer 26.000 tot 1938, 28.000 daarna – werd slechts ingevuld tijdens één jaar van Roosevelts twaalf jaren in functie. De meeste andere jaren, werd het voor minder dan een kwart ingevuld.

“Roosevelt weigerde de Wagner-Rogers wet van 1939 te steunen, die de toegang van 20.000 Duitse Joodse kinderen buiten het quotasysteem zou hebben toegestaan. Die kinderen zouden geen banen hebben weggenomen, een argument dat in dit verband vaak werd gehoord wanneer er meer immigranten de Verenigde Staten zouden binnenkomen. Echter, slechts een jaar later, kwam Roosevelt persoonlijk tussenbeide om duizenden Britse kinderen in staat te stellen naar Amerika te komen tijdens de Duitse aanval op Londen.

“Roosevelt kon zoveel andere dingen hebben gedaan waardoor vele slachtoffers van de Holocaust gered hadden kunen worden. Hij had de Britten onder druk kunnen zetten om de deuren van Palestina te openen voor de Joodse vluchtelingen. Hij had het gebruik kunnen toestaan van lege troepen bevoorradingsschepen om tijdelijk vluchtelingen naar de VS te brengen voor de duur van de oorlog. Roosevelt zou vluchtelingen hebben kunnen toestaan om als toeristen te blijven op het Amerikaanse grondgebied, zoals op de Maagden Eilanden, totdat het veilig voor hen was om terug te keren naar Europa. Hij had ook kunnen toestaan dat Auschwitz zou gebombardeerd worden of de spoorlijn die naar het kamp leidde en die het proces van de massamoord zou onderbroken hebben.

“De kwestie van het niet bombarderen van Auschwitz lijkt nooit weg te gaan, omdat het in vele opzichten de Amerikaanse weigering opsomt om zelfs maar een minimale inspanning te leveren om een einde aan de massamoord te maken. Amerikaanse vliegtuigen vlogen op slechts een paar mijlen van de gaskamers, toen het de Duitse olie-fabrieken trof. Maar de regering heeft nooit het bevel gegeven om een paar bommen te gooien op het vernietigingskamp.

“Eerder onderzoek gaf aan dat deze verzoeken door de Staatssecretaris van Oorlog en lagere ambtenaren werden verworpen. Mijn boek toont, voor het eerst, dat deze verzoeken in feite de hele weg bereikten langs de belangrijkste leden van Roosevelt’s kabinet, minister van Buitenlandse Zaken Cordell Hull en minister van Oorlog Henry Stimson. Maar ze ondernamen geen actie.

“Deze kwestie is actueel. Iedere Amerikaanse president wordt geconfronteerd met de vraag of het Amerikaanse leger al dan niet moet ingezet worden ten behoeve van humanitaire doelen in andere delen van de wereld. President Clinton kwam uiteindelijk tussenbeide in Bosnië en zegt nu dat hij betreurt niet in Rwanda te hebben ingegrepen. Noch president Bush noch President Obama kwamen tussenbeide in de genocide in Darfoer. Obama kwam in Libië in actie, maar aarzelde veel meer om op te treden in Syrië ten aanzien van de slachting van haar burgers en jegens de genocidale bedreigingen van Iran tegen Israël. De redenen voor de mislukking om Auschwitz te bombarderen en de manieren waarop de regering Roosevelt de groepen misleidde die om dergelijke bombardementen verzochten, bieden vele belangrijke lessen voor het omgaan met de huidige mondiale problemen.

Medoff concludeert: “Roosevelt verdient krediet voor Amerika uit de Grote Depressie te tillen en voor zijn leiderschap tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar hij was niet de humanist en kampioen van ‘de vergeten mens’ die hij beweerde te zijn – althans niet als het ging om de Joden.”

Interview door Dr. Manfred Gerstenfeld

Dr. Manfred Gerstenfeld is lid van de Raad van Bestuur van het Jerusalem Centrum voor Publieke Aangelegenheden (JCPA), die hij 12 jaar heeft voorgezeten. Hij heeft meer dan 20 boeken gepubliceerd. Een aantal behandelt het anti-Israëlisme en het antisemitisme.


Bronnen:

  1. Arutz Sheva:
    ♦ President Roosevelt and the Holocaust: New evidence – Interview with Holocaust Researcher Dr. Rafael Medoff: “The reasons for the failure to bomb Auschwitz and the ways in which the Roosevelt administration misled the groups requesting such bombing, offer many lessons for dealing with today’s problems.”; Manfred Gerstenfeld interviewt Rafael Medoff [lezen]
  2. The Jerusalem Post:
    ♦ Obama, FDR and Zionism – Today it is more clear than ever why Niles doubted FDR genuinely supported Zionism; door Dr. Rafael Medoff [lezen]
  3. The Algemeiner:
    ♦ Full Text of Netanyahu Speech to AIPAC 2012 – March 5, 2012 – Full text of the speech delivered by Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu to delegates at the AIPAC pilocy conference in Washington D.C. 2012 [lezen]

9 januari 2014

Comments are closed.